Trainen met drilsergeant

Voor een reportage ben ik op bootcamptraining in het Westerpark. ‘Ik ben best een beetje nerveus,’ giechelt een meisje dat ook voor het eerst meedoet. ‘Ik hoorde verhalen over meisjes die moesten kotsen.’ Ook ik ben gespannen. Ik ben dan wel sportief, maar wordt dit niet te zwaar voor me? Mezelf opdrukken lukt me amper. Zelfs niet in de mietjesstand, op m’n knieën.

We rennen naar een grasveld voor de warming up: rondjes rennen, vooruit, achteruit, zijwaarts, knie heffen en met je hakken tegen je billen tikken. Daarna begint meteen het echte werk: push ups. ‘Nienke, buik aanspannen en kont naar beneden,’ roept de personal trainer. Als de rest klaar is, zucht ik ‘30’. Oké, het waren er hooguit 10. Gelukkig heeft de drilinstructeur niets in de gaten. Hij verdeelt de groep in beginners en gevorderden. Oef, ik hoor bij de beginners. ‘Nienke, meekomen!’ Zucht. Niet dus.

Over smalle paadjes van een spoorwegtaluud rennen we dwars door brandnetels en distels. Ik negeer de schrammen en striemen op m’n benen. Dit is bootcamp. Wéér opdrukken, het taluud oprennen, het rek bij het spoor aantikken en zigzaggend naar beneden hollen. ‘Voorzichtig Nienke! Zigzaggen! Te laat. Met een noodgang stort ik naar beneden. De trainer vangt me op. ‘Ik zeg niet voor niets dat je moet zigzaggen. Je kunt wel stoer hardlopen, maar dit is andere koek hè?‘

Bootcamp Na een paar sprintjes slingeren we als apen over een klimrek. Tenminste, dat is de bedoeling. Na 1 slingerpoging sta ik weer op de grond. ‘Kom op! Doorgaan!’ De personal trainer houdt m’n benen vast. Ik kan moeilijk opgeven met een drilsergeant die me in z’n greep houdt. Als ik eindelijk mag loslaten kijk in m’n handen. 5 blaren.

De groep rent alweer naar het volgende grasveld. We kruipen op handen en voeten over de grond. Kraaak. OMG! Mijn joggingbroek. Er springt een scheur in van m’n kruis tot m’n rechterbil. Neeeee! Wat gênant! Stoppen of doorgaan? Doorgaan. Een rode boei heb ik toch al. Op handen en voeten met m’n buik in de lucht. ‘We gaan stretchen’, hoor ik. Ik ga op m’n rug liggen en kijk dankbaar naar de hemel.
I did it!!!

Foto: Jens Olde Kalter