Pijntjes

Een paar dagen geleden liep ik in mijn geboortedorp Raalte. Ik vind het heerlijk om hard te lopen in een andere omgeving en daarom mogen, of eigenlijk moeten, mijn hardloop-schoenen mee uit logeren of met vakantie. ‘s Ochtends vroeg sluip ik in m’n hardloopkloffie met m’n schoenen onder mijn arm de trap af van het ouderlijk huis. Buiten op de veranda strik ik m’n veters en snuif de zomerse graslucht op. Mmm, lekker!

Stramme kuiten
Ik loop langs weilanden met koeien en paarden tot ik uitkom bij het Overijssels Kanaal en ga rechtsaf het fietspad op. Voel ik nu mijn rechterenkel? Nee toch?! Ik hou iets in en loop in een rustiger tempo verder. Dan begint mijn buik te rommelen. Ik voel hoe mijn darmen zich samentrekken. O nee! Ik moet naar de wc. Misschien zakt het zo wel weg. Ik adem in door m’n neus en blaas zachtjes uit door mijn mond. Ik voel een pijnscheut zich van mijn linkerzij naar mijn buik verplaatsen. Gaat vanzelf wel weer over, gewoon doorlopen. Oef, mijn hele lijf doet zeer. Mijn kuiten zijn stram en ik voel een zeurende pijn in m’n rechterheup. En m’n enkel voelt toch echt niet oké. Grrr! En ik had zo’n zin in een lekker rondje rennen. Zal ik omdraaien en teruggaan? Het is nog hooguit een kilometer tot de volgende brug. Ik besluit mijn rondje af te maken.

Ik kan dat allemaal niet meer
Op de brug stop ik. Ik leg m’n handen op de balustrade, tuf in het water en strek mijn kuiten. In de verte zie ik een man in een invalidenwagentje. Hij draagt een donkergroen petje. Ik leg m’n rechterbeen op de balustrade en probeer voorover te buigen. Dat lukt niet echt. Jemig wat ben ik een stijve hark. Ik schud m’n benen los en net als ik de Nike+ app weer inschakel en de weg wil oversteken, staat de man in het invalidenwagentje naast me. ‘Wat heerlijk dat je dat nog allemaal kunt meisje’. ‘Ja, dat is het zeker’, zeg ik bijna verontschuldigend. ‘Ik ben 87 en ik kan dat allemaal niet meer. Geniet ervan!’ Ik had de man hooguit 70 geschat, maar dat durf ik niet te zeggen. Ik roep ‘Dank u wel. Fijne dag!’ en steek de weg over. In m’n oordopjes hoor ik Wankelmut:

One day baby, we’ll be old
Oh baby, we’ll be old

De rest van m’n rondje loop ik zonder pijntjes.

Deze blog is op 16 augustus 2012 gepost op viva.nl.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>