Let’s glow

Blog1_PicFrameVandaag is m’n nieuwe project live gegaan: Glow mag. In m’n eerste blog schrijf ik over mijn persoonlijke reis naar Glow.

Mijn eerste stap naar Glow zette ik zo’n tien jaar geleden. Ik was net klaar met de hbo-opleiding Communicatie en vond het hoog tijd om weer iets aan mijn conditie te doen. En die witte wijn, koek en snoep kilo’s wilde ik ook graag kwijt. Ik besloot te gaan hardlopen. Op internet vond ik een schema voor beginners en na 10 weken liep ik 5 kilometer. O wat vond ik het zwaar, maar wat was ik trots! Ik had de smaak te pakken en trainde verder met een schema voor 10 kilometer. Omdat hardlopen met een sterk lichaam een stuk beter gaat, ging ik ook aan krachttraining en yoga doen.

Toen ik vijf jaar geleden een burn out kreeg, besefte ik hoe belangrijk sporten voor me was geworden. Mijn hardloopschoenen werden mijn beste maatjes. Soms moest ik mezelf echt naar buiten slepen en zag ik onderweg alleen stoeptegels. Na elk rondje had ik het gevoel: je hebt dit toch maar weer gedaan. Na een tijdje ging ik letterlijk en figuurlijk weer rechtop lopen. Ik voelde de grond onder m’n voeten, zag de bladeren aan de bomen en de wolken in de lucht en wist: het gaat beter met me.

Met eten heb ik altijd een soort haat-liefde verhouding gehad. Ik kon de hele dag gezond eten en ‘s avonds op de bank een pak koekjes leeg eten. Ik had weinig energie en vaak last van mijn buik (niet alleen na dat pak koekjes). Ik ben me meer gaan verdiepen in gezonde voeding en leerde dat je je lichaam niet moet vullen, maar – zoals het woord al zegt – moet voeden. Een dieet heb ik nooit gevolgd. Diëten werken wel, maar niet voor de lange termijn. Ik geloof in het vinden van een levensstijl die bij je past en zonder moeite kunt volhouden. En dat je goed naar je lichaam moet luisteren: alleen eten wanneer je écht trek hebt en stoppen wanneer je genoeg hebt gehad. Voor mij werkt de 80-20-regel: 80 procent van wat ik eet is gezond en puur. De 20 procent is speelruimte voor af en toe een wijntje of koekje, maar dan hou ik het er bij één, nou vooruit soms twee. Ik hou nu echt van eten en koken. En ik geniet net zo van een bord vol groenten als van een stuk chocola. Ik vind het leuk om nieuwe recepten uit te proberen, maar ik ga ook graag uit eten om de creaties van echte koks te zien en te proeven.

Als freelance journalist schrijf ik over sport, voeding en gezondheid. Om me nog beter in deze onderwerpen te verdiepen heb ik de opleiding Vitaliteitscoach gevolgd. Steeds vaker krijg ik van mensen uit m’n omgeving vragen over sport en voeding. Zo is het idee voor Glow ontstaan.

Glow gaat over goed voor jezelf zorgen en je goed voelen. Over sporten. Niet over strakke billen en een platte buik, maar over jezelf in het zweet werken omdat het zo’n goed gevoel geeft. Over gezond eten. Niet over calorieën tellen, maar over eten dat je lichaam voedt en smaakpapillen prikkelt. En over plezier hebben en genieten van al het moois wat er op de wereld te zien en beleven is. Van sporten, gezond eten en genieten van het leven ga je stralen. Wie wil dat nou niet? Op Glow vind je je dagelijkse dosis inspiratie voor een healthy and sporty lifestyle. Van recepten tot workout tips en de nieuwste sports gear en van interviews met glowlicious peeps tot de leukste hotspots en bijzondere vakantiebestemmingen.

Take care. Have fun. Be happy.
Nienke

Deze blog is op 25 september 2013 gepost op glowmag.nl.

Trainen met drilsergeant

Voor een reportage ben ik op bootcamptraining in het Westerpark. ‘Ik ben best een beetje nerveus,’ giechelt een meisje dat ook voor het eerst meedoet. ‘Ik hoorde verhalen over meisjes die moesten kotsen.’ Ook ik ben gespannen. Ik ben dan wel sportief, maar wordt dit niet te zwaar voor me? Mezelf opdrukken lukt me amper. Zelfs niet in de mietjesstand, op m’n knieën.

We rennen naar een grasveld voor de warming up: rondjes rennen, vooruit, achteruit, zijwaarts, knie heffen en met je hakken tegen je billen tikken. Daarna begint meteen het echte werk: push ups. ‘Nienke, buik aanspannen en kont naar beneden,’ roept de personal trainer. Als de rest klaar is, zucht ik ‘30’. Oké, het waren er hooguit 10. Gelukkig heeft de drilinstructeur niets in de gaten. Hij verdeelt de groep in beginners en gevorderden. Oef, ik hoor bij de beginners. ‘Nienke, meekomen!’ Zucht. Niet dus.

Over smalle paadjes van een spoorwegtaluud rennen we dwars door brandnetels en distels. Ik negeer de schrammen en striemen op m’n benen. Dit is bootcamp. Wéér opdrukken, het taluud oprennen, het rek bij het spoor aantikken en zigzaggend naar beneden hollen. ‘Voorzichtig Nienke! Zigzaggen! Te laat. Met een noodgang stort ik naar beneden. De trainer vangt me op. ‘Ik zeg niet voor niets dat je moet zigzaggen. Je kunt wel stoer hardlopen, maar dit is andere koek hè?‘

Bootcamp Na een paar sprintjes slingeren we als apen over een klimrek. Tenminste, dat is de bedoeling. Na 1 slingerpoging sta ik weer op de grond. ‘Kom op! Doorgaan!’ De personal trainer houdt m’n benen vast. Ik kan moeilijk opgeven met een drilsergeant die me in z’n greep houdt. Als ik eindelijk mag loslaten kijk in m’n handen. 5 blaren.

De groep rent alweer naar het volgende grasveld. We kruipen op handen en voeten over de grond. Kraaak. OMG! Mijn joggingbroek. Er springt een scheur in van m’n kruis tot m’n rechterbil. Neeeee! Wat gênant! Stoppen of doorgaan? Doorgaan. Een rode boei heb ik toch al. Op handen en voeten met m’n buik in de lucht. ‘We gaan stretchen’, hoor ik. Ik ga op m’n rug liggen en kijk dankbaar naar de hemel.
I did it!!!

Foto: Jens Olde Kalter