Vroege vogel

run2day magVoor dit nummer riepen we alle early birds op een foto in te sturen van hun ochtendtraining. We kregen kiekjes van prachtige zonsopkomsten, landschappen gehuld in magische mist en selfies met blije gezichten. Ik loop ook het liefst ‘s ochtends. De wereld zien ontwaken levert niet alleen mooie uitzichten en foto’s op, maar ook een goed gevoel en een berg energie voor de rest van de dag. En misschien wel de belangrijkste reden dat ik ‘s ochtends sport: ik weet dat ik mijn plan om te gaan trainen ook uitvoer. Na een lange werkdag kost het me meer moeite om mijn hardloopschoenen aan te trekken en komt het wel eens voor dat ik ze in de kast laat staan.

Ik moet dit echt even afmaken. Ik moet nog boodschappen doen. Het is wel heel bar weer. Ik ga morgen wel. Allemaal smoesjes natuurlijk.

Dat ik een ochtendmens ben maakt het een stukje makkelijker om uit bed te springen en naar buiten te rennen. Mijn man moet er niet aan denken om te gaan hardlopen als hij net uit bed komt. Hij begint zijn dag graag in een rustige pace. Toen hij op een mooie zomerochtend in 2011 om 7 uur met een ontbijtje de slaapkamer binnenkwam en naast het bed knielde was mijn reactie dan ook: “Wat doe jij nou?”. Ik had nooit verwacht dat hij dit moment zou uitkiezen voor een aanzoek. Dat ik even later met betraande ogen ‘ja’ zei maakte mijn onhandige reactie gelukkig goed.
Sanne, Mieke en Arend hadden nooit verwacht dat ze tijdens het hardlopen ten huwelijk zouden worden gevraagd. Drie persoonlijke verhalen met grappige anekdotes waarin de liefde en de liefde voor hardlopen samenkomen. Romantiek ten top. Ik smul ervan.

Waar het water mij ook van in de mond loopt zijn de gezonde recepten met rauwe cacao die je helpen om te herstellen na een intensieve training. Als er een chocoladetaart in je koelkast staat dan ga je toch meteen hardlopen? Of je nu een early bird bent of een night owl.

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #8.

Droog

run2daymagazineAls ik dit schrijf kom ik net terug van een rondje in de stromende regen. Je hebt lopers die naar buiten sprinten als het regent. Ik mor wat, check buienradar, en mor nog wat. Omdat ik weet dat van uitstel afstel komt, trek ik mopperend mijn hardloopschoenen aan. Met een luide zucht doe ik de voordeur open en stap naar buiten. Na een paar kilometer bedenk ik dat het eigenlijk best wel lekker is, lopen in de regen. En stoer. Het komt met bakken uit de lucht en ik loop hier gewoon.

Nu is een uurtje in de regen hardlopen nog prima te doen. Loop je veel langer dan is de kans groot dat je de lol er niet meer van inziet en denkt waar ben ik in vredesnaam mee bezig? En dat is niet zo gek. Wetenschappers Hans van Dijk en Ron van Megen vertellen dat je lijf best wat te verduren krijgt als je hardloopt in de regen. Daarom hoop ik vurig dat het 2 november droog is. Dan loop ik de Marathon van New York.

Edwin van der Sar had geluk. Hij liep de New York Marathon op een prachtige herfstdag. Een prestatie waar de oud-keeper, die toch heel wat bijzondere titels achter zijn naam heeft staan, bijzonder trots op is. Dat de Marathon van New York iets magisch heeft hoor ik van alle hardlopers die hem hebben gelopen. Diezelfde lopers verklappen alleen pas dat die marathon ook wat minpuntjes heeft als je heel blij vertelt dat jij dit jaar meedoet. Dat je uren moet wachten voordat je mag starten bijvoorbeeld. En dat je moet duimen dat je bovenop de brug start. Heb je pech dan start je in de wave onder de brug en loop je het risico spetters op te vangen van nerveuze hardlopers boven je. Heb je dit allemaal doorstaan dan moet het zwaarste nog komen. Een parcours dat voelt alsof je ruim 42 kilometer over vals plat loopt. En na die eerste brug komen er nog vier. Of ik er nog zin in heb? Ja! Zolang het maar niet regent.

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #7.

Vrij

run2daymagazine-6Zodra dit nummer bij de drukker ligt, pak ik in mijn koffer en stap ik in het vliegtuig voor een vakantie in Amerika en Canada. Natuurlijk gaan mijn hardloopschoenen ook mee. Uren heb ik op internet gespeurd naar mooie routes en plekken die ik het liefst al hardlopend wil ontdekken. Ik hou ontzettend van reizen én hardlopen, dus hardlopen op reis is voor mij 1 + 1 = 3. Het geeft me zoals hardloopster Lindsey Boog over haar rondjes op Bali (Ontdek je plekje, pagina 17) zo treffend verwoordt: “Het ultieme gevoel van vrijheid.”

Een paar jaar geleden liep ik net als Lindsey op een tropisch eiland. Eén rondje om het eiland was anderhalve kilometer. Na een aantal rondjes ploegen door mul zand met een extreem hoge luchtvochtigheid zocht ik – geheel tegen mijn principes – de loopband in de gym op. Als ik op zo’n ding loop voel ik me als een muis in een looprad, alles behalve vrij dus. Deze gym was alleen niet verstopt in de kelder van het hotel, maar stond op het strand en had ramen die reikten van het rieten dak tot het witte zand. Toen ik op de loopband liep en uitkeek over de azuurblauwe golven van de Indische Oceaan terwijl de airco voor een aangenaam koel briesje zorgde, bedacht ik dat het wel heel lastig zou worden om deze loopband-ervaring te overtreffen.

Zoek jij meestal de loopband van het hotel op omdat je bang bent dat je verdwaalt? Of omdat je geen idee hebt hoe je die berg opkomt? Run2Day franchisenemer en reislustige hardloper Eddie Sevink geeft handige tips hoe je goed voorbereid op pad gaat en met een geweldige hardloopervaring weer naar huis gaat (Hardlopen op vakantie, pagina 24).

Je merkt het al, dit zomernummer staat bomvol verhalen en tips over reizen en rennen. Maar ook met de coolste zomermode, de heetste zomerevenementen en recepten voor de lekkerste maaltijdsalades. Blijf je in eigen land? In Haarlem en Bloemendaal kun je een ultiem vakantiegevoel opdoen: lopen door de duinen en daarna een duik nemen in zee (lees de tips op pagina 52). Waar je je hardloopschoenen ook mee naar toe neemt, denk even aan het credo van Eddie: “Geniet van je omgeving, wees blij met waar je bent.”

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #5.

Kriebels

KriebelsDe eerste keer dat ik meedeed aan een evenement stond ik met een bonzend hart in het startvak. Ik ging de 10 km lopen tijdens de Marathon van Rotterdam en om me heen zag ik mensen met hun horloge pielen en op en neer springen. Ik twijfelde even of ik hetzelfde zou doen, maar besloot rustig te blijven staan. Toen het startschot ging maakten mijn zenuwen plaats voor andere zorgen: wat is het druk, wat is het warm en hoe drink ik al rennend uit een bekertje zonder te morsen?

Drie jaar later stond ik in hetzelfde startvak en weer gierden de zenuwen door mijn lijf. Dit keer ging ik voor het eerst een marathon lopen. Onzinnige vragen als waarom ga ik dit in hemelsnaam doen, ben ik er wel klaar voor en wat als ik het niet haal, gingen in razend tempo op de repeat door m’n hoofd. Net als de vorige keer verdwenen de zenuwen met het afgaan van het startschot.

Beide wedstrijden liepen goed af gelukkig. Toch lijkt het of de wedstrijdkriebels nooit overgaan. Pepijn Lanen (AKA Faberyayo van de Jeugd van Tegenwoordig) heeft er ook last van vertelt hij verderop in dit nummer: “Je kunt wel thuis gaan zitten en een bak spaghetti naar binnen werken, maar als je zenuwachtig bent, doe je toch geen oog dicht.” De avond voor de Marathon van Amsterdam trad hij dus gewoon op in Limburg. En ook de absolute toppers hebben geen stalen zenuwen. Volgens Eric Brommert, race manager van de Rotterdam Marathon, ligt er in het voorste startvak wel eens een plasje op de grond.

Dit voorjaarsnummer gaat over evenementen. Of je nu meedoet voor de lol of voor een pr gaat en of je nu last hebt van kriebelende zenuwen of fluitend in het startvak staat. Geniet van elke stap. Voor zover mijn advies. Voor tips voor de beste voorbereiding, de leukste wedstrijden en de snelste schoenen: lees de rest van dit Run2Day Magazine.

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #5.

Way of life

Way of lifeMijn eerste rondjes op hardloopschoenen liep ik in zo’n tien jaar geleden in Amsterdam. In een grijze sweater en oude trainingsbroek sjokte ik ‘s avonds door de stad. Fietsers en voetgangers keken me vragend aan: waar is dat rennen goed voor als je kunt fietsen en lopen? Soms kwam ik een andere hardloper tegen. Meestal een magere man van een jaar of vijftig in een donkerblauwe tight en hardloopjasje in dezelfde kleur met daarover een reflecterend hesje.

Als ik nu door de stad ren, raak ik de tel kwijt. Zo veel andere hardlopers kom ik tegen. Geen jolige meneer die nog roept: “Ze hebben hem al hoor!”. Ik voel me er altijd veilig: de stoep is verlicht en het is druk op straat. Terwijl auto’s voorbij razen, mannen met een aktetas onder hun snelbinders naar huis fietsen en moeders hun zoons naar voetbaltraining brengen, brengt het ritme van mijn voeten me in mijn eigen zone. De stad is een toneelspel waar ik als toeschouwer doorheen ren.

Running is niet alleen ontzettend populair, het is een way of life. Vriendinnen maken een ‘zweetdate': eerst een rondje park en dan koffie. De fiets blijft steeds vaker in de schuur staan, want je kunt ook prima op je hardloopschoenen naar je werk en dan naar yoga en weer naar huis. In een tight met leuk printje en een paar snelle schoentjes ziet dat er ook nog eens heel hip uit. Hardloopkleding is nog nooit zo fashionable en comfortabel geweest. Ook leuk als je niet aan het sporten bent: een beetje mixen en matchen en je hebt een coole casual outfit.

In dit nummer lees je alles over urban running: hoe maak je van jouw stad jouw speeltuin, de coolste running crews en running outfits waarin je schaamteloos kunt shinen.

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #4.

Met frisse zin

run2daymagazine3Nederlanders praten graag over het weer. Of eigenlijk: klagen. Hebben we ein-de-lijk een zomer waarbij de mussen van het dak vallen, is het véél te warm. Regen? Daar wordt (bijna) niemand blij van. Sneeuw is leuk, maar uitsluitend met kerst of op wintersport. Doorgewinterde hardlopers klagen niet. Hun motto: slecht loopweer bestaat niet, alleen slechte loopkleding.

Nu moet ik bekennen dat ik honderd keer buienradar check als ik wil hardlopen en het regent. Als er geen einde lijkt te komen aan de grijze vlek die ons land bedekt, ga ik toch. Met frisse tegenzin, dat wel. Wieger (pagina 16) spurt juist naar buiten als het regent. Geef mij – net als Saskia (pagina 19) – maar een stralende winterdag. Zo’n dag waarop je voetstappen een spoor achterlaten in de sneeuw, je adem een wolkje vormt boven je hoofd, de lucht knalblauw is en de zonnestralen je gezicht strelen. Als de zon schijnt ziet de wereld er gewoon een stuk gezelliger uit. Dat vindt Evelyn (pagina 17) ook. Zij traint op haar loopband terwijl de regen tegen de ramen klettert en loopt in gedachten een route op een mooie zomerdag.

In Nederland moeten we het heel wat dagen doen met regen en wind. Het is zonde om daardoor met tegenzin aan iets te beginnen wat je eigenlijk heel graag doet. Daarom heb ik me voorgenomen dat de volgende keer dat ik wil hardlopen en het regent, ik gewoon ga. Zonder dralen, zonder morren, maar met frisse zin. Omdat ik weet dat ik later blij ben dat ik ben gegaan. Zelfs wanneer ik thuiskom als een verzopen kat.

In dit nummer lees je alles over hardlopen door weer en wind: van kleding- tot trainingstips over hardlopen in het bos en van de nieuwe najaarscollectie tot een heerlijke post-run maaltijd met pompoen. Als je nu nog geen frisse zin krijgt…

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #3.

Run to the beat

VIVA_blog3_foto1Ik hartje hardlopen en ik hartje muziek en meestal gaan die twee liefdes goed samen, maar op sommige dagen niet. Nee, niet weer Lady Gaga. Tik. Volgend nummer. Sorry Kings of Leon, m’n sex is allesbehalve on fire op dit moment. Tik. Je moet inderdaad niet aan m’n Nikerrrsz zitten. Doei Opposites! Tijd voor een andere playlist.

The sound of silence
Als ik drie dagen later weer ga hardlopen, staan nog steeds dezelfde tunes in mijn playlist. Dan maar zonder iPhone en oortjes. Het is vroeg en afgezien van een paar krijsende meeuwen die een vuilniszak proberen open te pikken, is het stil op straat. Ik hoor mijn ademhaling en hoe mijn voeten neerkomen op de stoep. Eenmaal in de duinen hoor (en voel!) ik de wind en het ruisen van de zee. Wat een rust. Heerlijk!

Naar je lijf luisteren
Zes weken later heb ik nog steeds geen nieuwe playlist. Ik merk dat als ik zonder muziek loop beter naar mijn lichaam luister. Als ik een echte power song (‘Fly away’ van Lenny Kravitz is mijn lievelings) hoor, laat ik me nogal eens meeslepen: borst vooruit en gaaaaaaaan! Omdat ik nog aan het herstellen ben van een blessure wil ik niks forceren en lijkt het me beter dat ik Lenny voorlopig thuislaat. En eigenlijk vind ik het ook wel relaxed zo zonder muziek. M’n hoofd is sneller leeg en er ontstaat meer ruimte voor creativiteit; de voornaamste redenen dat ik hardlopen zo fijn vind.

Power playlist
Maar lopen met muziek heeft ook voordelen. Uit Brits onderzoek blijkt dat je sportieve prestaties 10 procent beter zijn met muziek dan wanneer je alleen naar je eigen gepuf luistert. Ren je op beats die zijn afgestemd op jouw pasfrequentie, dan loopt het voordeel op tot maar liefst 20 procent. De site JogTunes.com helpt je bij het uitzoeken van de juiste beats: geef je beats per minute en favoriete genre in en je krijgt nummers die bij jouw tempo passen. Denk dat ik voor de 22ste toch maar een nieuwe playlist ga samenstellen…

Deze blog is op 28 augustus 2013 gepost op viva.nl.

Zomeravonturen

editorial r2d2Als ik op reis ga leg ik mijn hardloopspullen als eerste in de koffer. Ik geniet nog meer van hardlopen als ik een nieuwe bestemming kan ontdekken. Op onbekend terrein lukt het me beter om mijn aandacht van mijn horloge naar de omgeving te verleggen. Niet alleen omdat ik extra goed moet opletten om niet te verdwalen, maar ook omdat er zoveel te zien is.

Zo hebben mijn hardloopschoenen en ik al best wat avonturen beleefd. In Australië kwam ik een bord tegen met ‘Pas op voor krokodillen’. Slik. Blokje om dan maar. Dit blokje was alleen iets verder om dan ik dacht – zo’n zes kilometer – waardoor ik langer weg was dan gepland. Toen ik terugkwam trof ik een nogal ongeruste man aan. Nooit gedacht dat ik dit excuus zou gebruiken: “Wat moest ik dan? Doorlopen en me laten opeten door een krokodil?” In Nieuw-Zeeland rende ik door de bergen langs een rivier, tussen schapen en koeien, omringd door vijftig tinten groen. En per ongeluk op het land van een boze boer. Zo één die recht uit een Western was gestapt: aan zijn linkerschouder bungelde een jachtgeweer en om hem heen liepen drie grote honden wachtend op een kill and attack commando. Toen hij “hey” riep leek het mij het beste om stokstijf te blijven staan en te wachten tot hij bij me kwam. Nadat ik met mijn allerliefste glimlach had uitgelegd dat ik echt niet in de gaten had dat ik op zijn land rondrende, verzocht hij me dringend rechtsomkeert te maken. Niet zo spannend maar wel handig: in Spanje ontdekte ik tijdens een ochtendrondje een gezellige koffietent en een prachtige plek op het strand. Een goed argument voor als je reisgenoot het eigenlijk maar niks vindt dat jij ‘s ochtends op hardloopschoenen je vakantieverblijf uitsluipt.

In dit nummer vind je alles over hardlopen in de zomer, plus tips over hardlopen op je vakantiebestemming en op het strand. Passen je hardloopschoenen écht niet in je koffer? Neem dan dit magazine mee. Lekker lezen in het vliegtuig of op een strandstoel over hardlopen. Bijna net zo leuk.

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #2.

Terug naar start

VIVA_blog1_fotoNa zes weken lang bezoekjes aan de fysio, elke dag oefeningen doen en heel veel lange wandelingen (o wat suf, maar ja doctor’s orders!) ben ik verlost van een vervelende rugblessure en mag ik ein-de-lijk weer hardlopen. Van de ene kant kan ik niet wachten om mijn hardloopschoenen aan te trekken en aan de andere kant zie ik er een beetje tegenop. Het voelt toch als ‘Ga terug naar start’.

Rustig aan
Na een blessure kun je niet zomaar weer beginnen. Je moet rustig opbouwen. Net zoals wanneer je voor het eerst begint met hardlopen, wissel je een aantal minuten hardlopen af met 2 minuten wandelen en voer je per week het aantal minuten op. En dat is best frustrerend als je het normaal gesproken prima een uur of langer vol kunt houden. Omdat ik geen enkel risico wil lopen dat ik straks wéér een aantal weken uit de running ben ga ik mezelf ertoe dwingen me aan mijn schema te houden. Ook blijf ik elke dag braaf mijn oefeningen doen en sla ik geen warming up of cooling down meer over.

Warming up en cooling down
Vaak begin ik gelijk met hardlopen als ik de deur uitga en voer ik het tempo geleidelijk op. Beter is het om eerst een paar minuten te wandelen, dan een minuut of 5 te joggen en wat oefeningen te doen. Bijvoorbeeld: al rennend je knieën heffen, met je hakken je billen aantikken en op de plaats dribbelen in een steeds hogere versnelling. Rekken bewaar je voor na je rondje.

Super sterk lijf
Een open deur, maar voorkomen is beter dan genezen. De meeste hardloopblessures ontstaan door overbelasting: te snel, te vaak, of te ver lopen. Maar ook door een instabiel gestel en onvoldoende kracht. Wat veel hardlopers vergeten is dat je met hardlopen niet alleen je benen belast, maar je hele lichaam. Bij elke stap die je zet, moet je lichaam 2 tot 3 keer je gewicht opvangen. Als je deze oefeningen drie keer per week doet verklein je de kans dat je de Dam tot Damloop mist omdat je op de bank zit met een blessure. Ook niet verkeerd: je buik, benen en billen worden strakker. Win-win!

Deze blog is op 7 juni 2013 gepost op viva.nl.

Stoom afblazen

editorial r2d1Vorige week ging ik met een pesthumeur de deur uit voor een lange duurloop. Mijn man en ik hadden net ruzie over ons klusproject: de trap. Nou ja, ‘ons’. Mijn man heeft de vloerbedekking eraf gehaald en de schilder doet de rest. En je weet hoe dat gaat met klussen: het valt altijd tegen. Het duurt drie keer zo lang en kost twee keer zo veel als je verwacht. En vooral dat eerste werkt behoorlijk op mijn zenuwen. Ik werk thuis en het geluid van een verfbrander en schuurmachine leidt nogal af als ik de blaren op mijn vingers tik om een deadline te halen. Tel daar bij op dat de schilder niet komt op de dagen dat hij zou komen en wél op dagen dat hij niet zou komen en ik word een nerve wreck. Zo een die alle irritaties opkropt en er in één keer uitgooit. En dat gebeurde toen ik net mijn hardloopkleding wilde aantrekken en mijn echtgenoot zei dat we dit weekend echt moeten beslissen of de trap lichter of donkerder moet.

“Ik word gek van die trap. En van de troep (oh god, ik klink als een verwende Gooische vrouw) en het wordt niet ineens moohooooi.” Boze ogen kijken me aan. “Stel je niet zo aan. Je laat mij alles opknappen. En hoezo niet mooi? Ik vind het toevallig wel mooi.” En zo kibbelen we door tot we besluiten dat het beter is als ik even stoom ga afblazen. Met een dikke donderwolk boven mijn hoofd ren ik de straat uit. Mijn benen lijken van pap. Ik kan beter omdraaien, dit wordt helemaal niks. Niets ervan. Je gaat gewoon door. Deze discussie met mezelf duurt 5 kilometer. In de duinen zuig ik mijn longen vol met zilte zeelucht. Langzaam vult mijn lichaam zich met energie en lost de donderwolk op. De volgende 13 kilometer ren ik met een glimlach over het strand. Of ik mezelf nu wil opladen of wil ontladen, hardlopen geeft altijd nieuwe energie. Goedgemutst kom ik thuis. “Zeg schat, je hebt helemaal gelijk. We doen de trap gewoon wit.”

Dit editorial schreef ik voor Run2Day Magazine #1.