Ik moet een nieuwe bikini, dacht ik zondag toen ik m’n voeten voor het eerst dit jaar in m’n Birkenstock slippers stak. Het is nú nog geen bikiniweer, maar als het straks wél bikiniweer is dan is er natuurlijk geen fatsoenlijke bikini meer te krijgen.

Als ik even later tussen honderden bikini’s en badpakken in de Bijenkorf sta, bedenk ik me dat het vinden van de juiste bikini een verschrikkelijke opgave is.

Een groot broekje kun je over je zwembandjes hijsen maar daarin lijkt je kont weer huge. Bij een klein broekje moet je uitkijken voor een bouwvakkersdecolleté en overhangend buik- en rugvet.

Aan de collectie te zien is een strapless model het helemaal deze zomer. De keer dat ik mijn ietwat hangende, druppelvormige boezem in zo’n ding stak leek het alsof ik een mini anti-tochtrol op m’n borst had geplakt. Geen strapless dus. Ik moet een bovenstuk die de boel omhoog hijst. Iets met een halter.

Welke kleur? Zwart kleed af maar is niet zomers. Wit staat alleen als je poepie bruin bent. Met een rode beach outfit wek je de indruk dat je jezelf een Baywatch chick waant. Horizontale strepen maken dik en een panterprint staat gauw ordinair. Pffff! Ik besluit voor effen blauwtinten te gaan en bloemenprints in felle kleuren.

Een uur later sluit ik me met zes verschillende bikini’s op in een pashokje. Ik haal diep adem. Nog eens. Ik schop m’n slippers uit, trek bikini 1 aan en bekijk mezelf in de spiegel.

Oef. Binnenkort maar even onder de zonnebank. En buikspieroefeningen doen. Waarom is het licht in die pashokjes altijd zo fel? Ik draai me om en bekijk m’n kont. Aaah! Ik heb vier billen! Snel trek ik bikini 1 uit en bikini 2 aan. Het broekje lubbert en m’n borsten piepen uit het bovenstuk. Bikini 3 dan maar. Dit model zit zo strak dat ik net een rollade lijk. Next! OMG, bikini 4 krijg ik niet eens aan! Jemig, wat is het heet in dit hok. Het lijkt wel juli.

Bikini 5 en 6 laat ik op hun hangers.

M’n oude bikini kan best nog een zomer mee, denk ik en trek m’n Birkenstocks weer aan.

Het lijkt alsof de hele wereld behalve ik een Chinees in damesondergoed heeft gezien en is toegezongen door de pianoman op Chatroulette, dé internetsensatie van de afgelopen maanden. Het leek me nogal simpel vermaak voor als je écht niets te doen hebt. Niks voor mij. Of zouden er echt zo veel freaks te zien zijn? Die vraag bleef me maar stalken. Vrijdag kon ik m’n nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en surfde naar chatroulette.com.

Een bebrilde jongen in trui met groot embleem verschijnt op m’n scherm.

Partner: Hi! Where are you from?

You: Hi! I am from Holland. And you?
Partner: Switzerland.
Partner: You are the first Dutch I see here
You: Really? Well, it’s my first time here

Blur! Het scherm wordt zwart. Pardon? Meneer wil geen maagden zeker. Tsss.

Next. Er verschijnen twee giechelende meisjes. Ze zwaaien. Vanuit Zweden vertellen ze. Ik ben de eerste normale persoon die ze zien. Dan moeten ze ineens eten. Het scherm wordt weer zwart. Next. Een jongen. Hij steunt met z’n hoofd op z’n hand en glimlacht als hij me ziet.

Partner: Hi
You: Hi
Partner: Where are you from?
You: Holland. And you?
Partner: Albania

Hij is minstens 10 jaar jonger dan ik. Ik vraag waarom hij zo droevig kijkt. Hij vertelt dat z’n vriendin het net heeft uitgemaakt. Ach, arme ziel. Hij vertelt dat hij van haar houdt. En van dansen. En van dansen met haar. Dan vraagt hij of ik ook op Facebook zit. Zonder na te denken geef ik m’n naam. Een minuut later ben ik bevriend met ’n Albanees van 19 met liefdesverdriet.

Ok, ik heb het wel gezien. Beetje saaie bedoening dat Chatroulette.

Een uur later heb ik een bericht van de Albanese jongen. Hij vond het fijn met me te praten en vraagt of ik ook Skype. OMG. Wat moet ik hier nu weer mee? Negeren? Wat een sukkel ben ik ook dat ik m’n naam heb gegeven. Een dag later ontvang ik weer een bericht. Hoe het met me gaat en waarom ik niet reageer. Zal ik hem ontvrienden? Hij is natuurlijk wel een beetje zielig. De volgende dag vraagt hij of ik naar Albanië kom.

Wat een freak!

Nerveus speel ik met m’n iPhone in de wachtkamer van de fysiotherapiepraktijk. Ik kan maar aan één ding denken: laat Peter, m’n fysio, m’n column in De Pers niet hebben gelezen waarin ik hem mix McDreamy McSteamy noem.

‘Heb je een gesigneerd exemplaar?,’ vraagt Peter als ik eenmaal op de behandeltafel lig. Ik voel het rood optrekken van m’n hals tot m’n kruin. Thank God lig ik met m’n gezicht in het gat van de tafel. Een gat waar ik nu héél graag door zou willen kruipen tot diep onder de grond.

Wat ben ik ook een sukkel. Natuurlijk hebben ze zich in bijna iedere fysiotherapiepraktijk in Nederland afgevraagd of mix McDreamy McSteamy bij hun werkt.

Ik giechel betrapt en zeg dat ik hoopte dat hij m’n niet column zou opmerken. Hij vertelt dat de stagiaire er mee kwam en dat z’n collega’s er hard om hebben gelachen. ‘Ga je me nu martelen?’, vraag ik. Peter lacht en zegt dat ie lief zal doen terwijl hij m’n kuiten masseert. ‘Maar je mag schoppen hoor’. Djiez, ik ben in een fucking doktersroman beland.

Als hij m’n been schudt en kont laat trillen, zegt ie: ‘Sorry, dit hoort er toch echt bij’. Pfiew, hij lijkt het wel amusant te vinden. Voor de zekerheid vraag ik of ie het écht niet vervelend vond. ‘Nee hoor, juist leuk. Ik sta natuurlijk niet elke dag in de krant. Heb het thuis ook laten lezen.’ Hihi, subtiele manier om te laten weten dat ie voorzien is. O nee, wacht even. Hij denkt toch niet dat ik verliefd ben? Dat ik met een bonzend hart in de wachtkamer zit. Dat ik fantaseer over wat we nog meer op die behandeltafel kunnen doen. Zal ik zeggen dat hij zich geen zorgen hoeft te maken? Dat ik hem heus niet op de tafel trek?

‘Hoe gaat het met je training voor de marathon?’ Gelukkig, ander onderwerp.

‘Volgende week zelfde tijd?’, vraagt Peter als ik me heb aangekleed.

‘Oké,’ zeg ik, ‘tot volgende week’.

‘Geen gekke dingen schrijven hè?’

Deze column is op 30 maart 2010 gepubliceerd in De Pers.

‘Ik wil graag een afspraak maken bij Dirk,’ zeg ik als ik de fysiotherapiepraktijk bel. ‘Dirk is al een tijdje ziek,’ vertelt de stem aan de andere kant van de lijn. ‘Maar ik kan wel een afspraak voor je maken bij Peter, hij is ook sporttherapeut.’

Twee dagen later zit ik in de wachtkamer tegenover een man in een kakikleurige broek met sportschoenen. Hij leest de Metro. Ik lees met een half oog de Vrij Nederland van augustus 2009. Dan gaat de deur naar de gang met behandelkamers open.

OMG, dit is McDreamy. Nee, McSteamy. Nee, een kruising. Maar dan jonger. Als hij maar niet Peter is. Laat hem please, please, please niet Peter zijn. ‘Ze zijn nog bezig in de oefenruimte maar je kunt alvast doorlopen hoor,’ zegt mix McDreamy McSteamy tegen de kakikleurige broek met sportschoenen. Pfiew! Als ik m’n blik vlug weer in de Vrij Nederland richt zegt ie m’n naam. Schoorvoetend loop ik de behandelkamer binnen.

Peter laat me plaatsnemen op de stoel naast zijn bureau. Ik vertel over mijn training voor de marathon, m’n pijnlijke kuiten en hiel. Peter staat op en slaat met z’n hand op de bank. ‘Ga maar liggen, dan praten we ondertussen verder’. Gedwee trek ik m’n sneakers en sokken uit. Als ik m’n joggingbroek aan het haakje ophang haal ik opgelucht adem. Ik heb vanmorgen geen string aangetrokken maar een hipster.

Ik kruip op de bank en leg m’n hoofd in het daarvoor bestemde gat. Peter stelt 100 vragen over m’n training, waarom ik hardloop en wat voor werk ik doe. Hardhandig masseert hij m’n kuiten. Ik doe heel hard m’n best niet te schoppen. Dan vertelt hij hoe belangrijk voetverzorging is als je hardloopt. ‘Ik zie hier een paar kloofjes.’ Hij wrijft met z’n duim over m’n hiel. Nee, ik heb hielkloven! En dat moet uitgerekend hij aanwijzen! Dan schudt hij m’n been om te kijken hoe los de boel nu is. Ik voel m’n onderbeen, bovenbeen en kont trillen. Charming, heel charming. Net zo charming als de bankafdruk in m’n gezicht die ik in de spiegel ontdek als ik m’n broek aantrek.

‘Volgende week zelfde tijd?’ Ik knik, glimlach, pak het afsprakenkaartje en spurt de deur uit. Richting de Etos voor anti-hielkloven crème.

Deze column is op 22 maart 2010 gepubliceerd in De Pers.