Ik sta met lief J. op het dakterras van een prachtig herenhuis. We zijn op de housewarming van een vriend van J. en raken in gesprek met de buren van de gastheer: een vlot stel van begin 40 met 2 kids.

‘O dat is vast wennen’, zegt de vrouw als ik vertel dat ik net van Amsterdam naar Den Haag ben verhuisd. Ze vertelt dat ze Den Haag zo vreselijk saai vond toen zij 10 jaar geleden van Amsterdam naar Den Haag verhuisde om te gaan samenwonen. ‘Dat is nu anders hoor!’, zegt haar man. ‘Het is geen Amsterdam natuurlijk, maar er zijn nu veel meer uitgaansgelegenheden.’ ‘Ik vind het juist heerlijk rustig hier’, zeg ik. De man lijkt niet in de gaten te hebben dat ik het Haagse uitgaansleven niet zo boeiend vind en praat enthousiast verder over de geweldige feestjes in de strandtenten vlakbij de haven.

Ondertussen is J. druk in gesprek met de vrouw. Ze heeft een pleister op haar kin en een stuk van haar tand en vertelt dat ze de vorige avond van haar fiets is gevallen toen ze na een borrel met collega’s naar huis fietste. ‘Je denkt toch niet dat ik er altijd zo uitzie?’, giechelt de vrouw. Ze legt even haar hand op de arm van J. Is ze aan het flirten? De vrouw strijkt met haar hand door haar haar. Ja. Ze is aan het flirten. Definitely. Heeft ze nou geen beha aan?

Haar man lijkt zich niet te storen aan haar geflirt. Integendeel zelfs. Hij grijnst van oor tot oor en alsof er zojuist een startschot is afgegaan, komt hij dichter bij me staan. ‘Bevalt Den Haag een beetje?’. ‘Ja. Het is hier een stuk rustiger en groener. Ik loop graag hard en ik vind het fijn dat ik zo naar het strand en het bos kan rennen.’ ‘Ben jij zo’n sportief typje?’. De man staat nu zo dichtbij dat zijn arm de mijne raakt.

‘Zullen we gaan?’, vraagt J. ‘Ja, het is de hoogste tijd’, zeg ik. ‘Veel geluk in Den Haag schat,’ zegt de man. Noemde hij me schat? Wat een rare. ‘Dankjewel’, zeg ik met een flauwe glimlach. ‘Fijne avond verder.’

Heb jij Nieuwe Buren van Saskia Noort gelezen?’, vraag ik J. als we op de fiets stappen. ‘Volgens mij wel.’
‘Dit is net zo’n stel als Steve en Rachel. Die vrouw zat echt onwijs met jou te flirten!’
‘Echt niet.’
‘Echt wel.’
‘Die man zat met jou te flirten.’
‘Echt niet.’
‘Echt wel.’
‘Ik vind het een raar stel.’
‘Ik ook.’
‘Misschien moeten we je vriend en z’n vriendin waarschuwen.’
‘Waarvoor?’
‘Dat ze niet raar moeten opkijken wanneer bij de buurtborrel sleutels op tafel worden gegooid.’
‘Sleutels?’
‘Ja. Voor een sleutelparty.’
‘Jouw fantasie slaat weer eens op hol, liefje.’
‘Hmm.’
‘Maar dat leidt nog wel eens tot een leuk stukje.’

‘Zullen we elkaar iets beloven vanavond?,’ vraag ik vriendin F. als we bij mij thuis zitten te eten voordat we gaan shoppen. ‘Uhm, wat dan?’ Ze kijkt ietwat argwanend. ‘Dat we het vanavond níet over mannen hebben. Ik ben ons gezeik over mannen zóóóóó zat!,’ verzucht ik. ‘De laatste weken hoor ik niets anders dan geklaag over slechte dates en lamballen van vriendjes. Mannen die met hun kind verschijnen op een eerste date zonder ooit ook maar genoemd te hebben dat ze er één hebben. Mannen die over trouwen en kinderen beginnen en een dag later met de noorderzon vertrekken. En mannen die voor alles en iedereen tijd maken behalve voor hun eigen vriendin. En ja, ik  kan er ook wat van. Maar we hebben toch genoeg andere LEUKE dingen om over te praten? En alsof die kerels het ook de godganse dag over ons hebben?! ‘

F. kijkt ietwat verbaast, maar zegt dan:  ‘Je hebt gelijk.  Maar mag die deal over 2 minuten ingaan? J. mailde vandaag en daar moet ik écht iets over kwijt.’ Ik richt m’n ogen naar de hemel en zucht ; Oké.’

‘De 2 minuten zijn om!’
‘Ik ben bijna klaar.’
‘Nee, ik ben er klaar mee.’
‘Ja maar…’
’2 minuten zijn 2 minuten.’
‘Maak je verhaal morgen maar af.’
‘Nouhou… Oké dan’.

Een uur later lopen F. en ik gearmd in de Kalverstraat. ‘Had ik al verteld dat J…’ Ik kijk m’n BFF bestraffend aan. ‘Oh ja…’ ‘Mag ik ook niets zeggen over mannen die voorbij lopen?’ ‘Over de billen van die ene grote donkere man in dat blauwe jack zeker? I know you too well honey,’ lach ik.

Als we uitgeshopt zijn ploffen we met onze tassen met aankopen op het terras. F. gaat naar de ladies room. Terwijl ik een slok van m’n witte wijn neem hoor ik een mannenstem achter mij zeggen:  ‘Het is een prachtige vrouw, maar ik weet gewoon niet wat ik met haar aan moet.’

‘Wat wilde je nog over J. vertellen?,’ vraag ik als F. terugkomt van het toilet.

‘Heb jij zin om te helpen een PAX-kast in elkaar te zetten? Nee is een heeeeeel begrijpelijk antwoord hoor!’, mailt vriendin L. Ze heeft een vriendje, waarom vraagt ze hem niet? Dan lees ik dat hij het weekend druk is met meisjeskonten kijken bij een of andere miss verkiezing. Ik weet nu wie ik kan vragen te helpen met m’n kozijnen verven dus mail ik terug: ‘Natuurlijk kom ik je helpen’.

Als ik bij vriendin L. kom, zit ze op de grond en telt zorgvuldig het aantal schroeven en pluggen. ‘Het klopt’, zegt ze opgelucht. ‘Muziekje aan en we kunnen beginnen’, zeg ik. ‘Chill of power?’ ‘Powerrrr!’

‘We schroeven eerst deze twee kanten in elkaar en dan zetten we hem rechtop en monteren de rest’, instrueert L. We tellen gaatjes, schroeven en timmeren en zetten de kast overeind. ‘Gaat best goed hè?’, zegt L. verbaasd. ‘Hartstikke goed’, zeg ik zelfverzekerd. ‘Alleen de planken, roedes en lades nog en we zijn klaar!’

‘Deze la komt hier’. L. pakt een plastic la met 6 vakjes. ‘Hier komen m’n strings en broekjes en daar m’n accessoires. M’n beha’s komen in die andere la.’ Ze demonstreert hoe ze mooi achter elkaar op kleur opgeborgen worden. Ik denk aan m’n rommel ondergoed la en glimlach ietwat jaloers.

Samen hangen we de la met vakjes op z’n plek. Doinggg! We hebben de geleider op z’n kop gemonteerd. ‘Nee’, gilt L. als ze de la oppakt. De schotjes voor de vakjes zijn gebroken. Ik krijg het een beetje warm. Was het mijn schuld?

Nog een la, nieuwe kansen. Ik lees het papier met instructies en monteer de pluggen. Dan hangen we de la in de geleiders. Op de plek waar de la in de geleider moet vallen zitten plastic plugjes die ik er zojuist heb ingestopt. ‘Stond dat in de handleiding?’, vraagt L. geïrriteerd. ‘Volgens mij wel’. We keren de la om en pakken de instructies erbij. ‘Uhm, niet dus,’ zeg ik. ‘Maar het leek zo logisch. Waar moeten ze anders in?’ L. probeert met haar tanden de plugjes uit de gaten te krijgen. Ik zucht sorry en hoe ik zo stom kon zijn. ‘Heb je een dun mesje of iets?’, opper ik. L. komt terug uit de keuken met een olijfvorkje en wipt de plugjes er uit. Pfiewwww!

Een half uur later hangen de lades, roedes en planken op hun plek. ‘Mooi he?’ zegt L. terwijl ze een paar bloesjes ophangt. ‘Prachtig!’, zeg ik.

Als ik naar huis ga liggen de plastic plugjes nog ergens op de grond.