Happy

Toen ik een jaar of 10 geleden in de Cosmopolitan, Elle, Marie Claire of wat voor vrouwenblaadje ook artikelen las over hoe geweldig blij vrouwen van 30 waren dat ze geen 20 meer waren, dacht ik altijd wat een crap. Die artikelen stonden vol met uitspraken als:

Print‘Ik ben nu eindelijk blij met mezelf.’
‘Ik weet nu wat ik wil en wat ik niet wil.’
‘Ik ben dan misschien niet meer zo strak als 10 jaar geleden, ik zit veel beter in m’n vel.’

Wat een gelul. Jullie zijn gewoon jaloers. Jullie krijgen rimpels, hangbuiken en rammelende eierstokken. En eigenlijk willen jullie het liefst weer 20 en strak zijn zoals de meisjes waar jullie vriendjes en mannen altijd naar zullen blijven hunkeren. Maar omdat dat onmogelijk is en een zuur wijf vele malen erger is dan een oud wijf, doen jullie net alsof jullie heel happy zijn met jezelf. Zo van jullie zijn misschien nog jong en aantrekkelijk, wij zijn volwassen en gelukkig enzo.

Nu moet ik toegeven dat ik in het laatste jaar als twintiger besefte dat de dames die nu de 40 gepasseerd zijn best wel eens gelijk konden hebben. Hoewel m’n leven er totaal anders uitziet dan ik 10 jaar geleden had bedacht (geen eigen huis, auto, man, leuke spaarrekening) en ik dingen doe waarvan ik dacht dat je die echt niet meer kon doen (met roze pennen schrijven, hello kitty ondergoed dragen, met een knuffel slapen) ben ik happy.

Als ik de komende 10 jaar in de Red en Linda lees hoe blij vrouwen van 40 zijn dat ze geen 30 meer zijn, zal ik geloven dat ze dankbaar zijn voor hun opvliegers en niet meer hoeven te dubben over wel of geen kinderen.

Wijsheid komt met de jaren. Dus toch.

Deze column is op 27 juli 2010 gepubliceerd op Viva.nl.